Dr. Adnan bozan

Çend caran min hewl da ku jiyana xwe biogirim…
lê ew ji nav destên min revî
wek kevokek bi baskên şikestî
ku ji destên min zêdetir ji valaîyê ditirse.

Ez jî tarîxa jidayîkbûna xwe ya bêhêvî dixwînim…
wek ku ez di deftera wenda bûnan de digerim
ji bo sedemek tenê ku êşa min kêm bike
lê ez tenê navên winda dibînim
û rojan ku berî yekem şikestinê ji min dûr ketin.

Min xeyal û hêviyên xwe di kulîlkê biharê de çandin…
lê bihar ji min dûr bû
wek peymanek ku ji kesek din re hatibû nivîsîn
her tiştê ku di dilê min de meşandim şkest
wek ku erdê navê min jî ji bîr kiribe.

Çend caran min xwest ku dara qederê min şîn bibe…
lê kokên wê ji tirsê min xwe didin
û ji tevliheviya rojên min têxwarin
dema ku ez nizanibûm ku ez ber bi ku ve meşim
lewra ez li bin wê wek siyayekê ku neberhemdar e sekinîm.

Û çend caran min hêstirên xwe di giryêna şevê de veşartin…
ji bo ku sibeh min bi rastiya xwe şikandî neyê hişê min
û ji bo ku heyv li hember xwe min hilweşiyayî nebîne
lewra min bi tarîyê re pêkenî
û êşa xwe hişt ku bi tenê min binivîse… bê şahid.