Bi navê: Dr. Adnan Bûzan
Dayê...
Ez hatim dinyayê...
Bi qîrîna êşê
Wê demê ku şev
hîn navên qurbaniyên xwe
dizanî
Û dema ku ahîn
zarokên xwe
di bin cilê bêdengiyê de
veşartin.
Ez hatim dinyayê...
Di hembêza xemgîniyan de...
Wê demê ku dem
bi pêlavên bêlav
dimeşiya
Li ser birînên me
Û li ber deriyên gundan
navên ku gorên xwe
nedîtibûn
dihişt.
Ez hatim dinyayê...
Bi nîrîna şeva tarî
Bi nefesa dawî ya çîrokan
Wê demê ku dapîr
dîrokê di sîngên xwe de
veşartin
Da ku defterên serketiyan
wê ji destê wan
nebin.
Ez hatim dinyayê...
Wê demê ku havîn
dawî pelê xwe
ji darê dikir
Û toza xemgîniya zer
li ser rêyan
diperçiqand
Wek ku payîz
ne demsal bû
Lê qeder bû.
Dayê...
Ez hatim dinyayê...
Bi derewê dîrokê
Wê demê ku ji me re gotin:
Qabil kuştkar bû...
Û Habil bêguneh bû...
Paşê pirtûk girtin
berî ku ji me re bibêjin:
Kî bû ku kêrê Qabil
mîras girt?
Ji Adem ve...
Erd bi navê xwedayan
tê parçekirin
Û ji Nûh ve...
Lehiya dawî
qet nayê;
Her car ku av hişk dibe
Lehiyek din
ji peyvan
dest pê dike.
Dayê...
Ez hatim dinyayê...
Wê demê ku rondikên Araratê
ji çiyayê
ber bi ezman ve
digeriyan
Û dema ku çiya
dixwest tiştekî bibêje
Lê ji bilî
bêdengiyê
tiştek nedît.
Ararat...
Ey şahidê birînên min...
Ku çiya jî digerin
Û kevir
dikare ew tişt
ji bîranînê biparêze
Ku belge
nikarin biparêzin.
Ez hatim dinyayê...
Bi zimanekî ku ji tîpên xwe
tazî kiribûn
Zimanekî ku navê wî
ji destê wî girtibûn
Paşê jê pirsîn:
Tu kî yî?
Û ew bi bêdengiyeke dirêj
bersiv da
Wek ku bêdengî
bûya tiştê dawî
Ku ji welatê wê
mabû.
Zimanekî bêberhem...
Her car ku helbestek
hilgirt
Sînor ew
dixeniqandin
Û her car ku stranek
anî dinyayê
Zindandar dihat
di qirika wê de
li pey sûcekî digeriya.
Zimanek...
Ku her roj
hezar salan
dişewite
Û axa wî
ji şewitînê
tenê bêtir bîranîn
dibe.
Dayê...
Ez ne peyker im...
Ku li meydanên giştî
rawestim
Da ku gendel
di demsalên hilbijartinan de
li dora min bigerin
Gulîyên derewan
li stûyê min
bikin
Paşê navê min
di bazara sloganên de
bifroşin.
Na...
Ez ne kevir im...
Da ku rûyê min
wek ku dixwazin
bikolînin
Û ne alayek im...
Ku bilind bikin
dema ku hewceyê
siyekî nû dibin.
Ez ne nav im
li ser tabelayekê
Ne wêneyek im
li ser dîwarê partiyekê
Û ne gor im...
Ku hewceyê
axaftvanekî ye.
Dayê...
Ez ne hevalê kesî me
Dema ku hevaltî
dibe derenceyek
ber bi kursiyê ve
Û ne dostê kesî me
Dema ku dostî
dibe mifteyek
ji bo hazîneyên welat
Û ne bira kesî me
Heke xwîn
tenê bibe slogan.
Ez ne kurê...
Siyasetmedarekî
bêwijdan im
Û ne destikekî zêrîn im
Ku tê pêşkêşkirin
ji dadwerê gendel re
Da ku dad
bi demjimêrekî biriqdar
bihê firotin.
Ez ne rê me...
Da ku dinya û nezan
li ser min derbas bibin
Û ne pirekî kevn im
Ku ruhê wî şikestî ye
Karwan li ser wî
derbas bibin
Paşê ji bîr bikin
Kî giraniya gavên wan
hilgirt.
Ez...
Ne derbasgeh im
ji bo kesî.
Ez çiya me
Dema ku naxwaze
bibe derencek.
Ez birîn im...
Dema ku hîn dibe
Çawa xwe
bike bîranîn.
Ez deng im...
Ku her car ku dixwazin
di axê de
bin veşêrin
Ji gorê
helbestek
şîn dike.
Ez Cûdî me...
Ne ji ber ku ji lehiyê
rizgar bûm
Lê ji ber ku
Ez hê jî li ber ba
radiwestim...
Û li ser milên xwe
Keştiyek
hilgirtî me
Ku nehatiye gihiştin
beravê xwe.
Ez pelê dawî me
ku hê neketiye.
Pelekî tenê
Ji payîzê hîn bûye
Ku ketin
Her tim dawî nîne.
Ez...
Pelek im...
Ku ji dara bîranînê
ketiye
Û di navbera erd û ezman de
hê daliqandî ye
Ne vegeriya ser şaxê xwe
Ne jî razî bû
Bibe ax.
Ez li derveyî
jidayîka dîrokê me...
Ji ber ku ez nehatim dinyayê
Di wê rûpelê de
ku serketiyan nivîsand
Lê di kenarê rûpelê de
Ku ew parçe kirin
Û guman kirin
ku mirî ye.
Ez kurê çîrokê me...
Ku nehêştin
temam bibe.
Û dema dîrok
ji min dipirse:
Tu kî yî?
Ez nabêjim:
Ez qurban im.
Û nabêjim:
Ez leheng im.
Ez tenê dibêjim:
Ez ew im ku rawestiyam
Dema ku hemû kes
Ji nivîsandina ketinê
Dawî kiribûn.
Ez ew im
Ku her car ku deriyê bîranînê
girtin
Min ji aliyê birînê ve
vekir.
Û her car ku gotin:
Çîrok bi dawî hat...
Min serê xwe bilind kir
Û got:
Hê dest pê nekiriye.
Dayê...
Heke tu dipirsî
Çima ez wiha hatim dinyayê
Navê min
di defterên jidayîkbûnê de
negerîne.
Li min bigere
di çiyayan de
Di stranên ku ji agirê
rizgar bûn de
Di zimanê ku hê jî
li bin xirbeyan
nefes dide de
Û di çavên zarokekî de
Ku li welatê xwe dinêre
Û nizane çima
Nayê hiştin
Navê wî bibêje.
Li wir...
Ez hatim dinyayê...
Ne di zikê dîrokê de
Ku ji bo me nivîsand
Lê li derveyî zikê wî
Li wir ku ew kes
tên dinyayê
Ku ji bilî bîranîna xwe
Tiștekî din
ji bo berxwedanê
nînin.
Ez li derveyî
jidayîka dîrokê me...
Lê ez...
Belkî ez yek ji wan im
Ku dê dawîya wê
binivîsin.