Bi pênûsa Dr. Ednan

Ez ê helbesta xwe ya dawî binivîsim...
ne bi hîbrê,
belê bi birînên ruhê xwe
û bi xwîna dilê xwe...
Û ez ê wê li ser rûyê jiyanê bikolim,
da ku ji bîr neke
ku ez ji vir derbas bûm,
giranbar... lê netewiyam.

Ez ê li ser wan binivîsim
ku çûn...
û kursiyên xwe hiştin
li Feratê dinêrin,
wek ku hîn jî li benda wan in.
Û li ser wan deriyan
ku her êvar, dema ba wan dihejîne,
dilê min dixapîne
ku yek ji çûyiyan vegeriyaye.

Û di mihrabê hesreta min de...
hêsirên şevê li me teng dibûn,
heta ku ew çûn...
Û tunebûn di hundirê me de
heta sînorê tenêtiyê fireh bû.
Kenên kevn jî...
her ku di bîranînên min re derbas dibin,
bêdengî di odeyê de digirî.

Ey tu ya amade û winda...
ez mucîzeyekê naxwazim;
ku çûn ji qulika hêviyê derbas bibe,
an jî nalîna ruhê
ji tengasiya hesretê xilas bibe...

Ez tenê dixwazim
hesreta min ji nav dilê westiyayî yê min derbas bibe,
û dilek ji min re bimîne
ku ez jê hez bikim,
bêyî ku li ser gora wî fêr bibim
yê ku maye, çawa dijî.

Lê tu her tim dihatî...
û çenteyek tunebûnê di destê te de bû;
rû dibirî, wêne dihîşt,
deng dibirî, dengvedan dihîşt,
û yê ku ez jê hez dikim dibirî...
bîranîna wî ji min re dihîştî,
da ku êş temam bibe.

Niha çi dixwazî, bibe...

Di berîkên ruhê min de
ji bilî kilîtên malên ku êdî tune ne,
navên ku dema dibêjim
şev dilerize,
û dilekî kal
ku her êvar
ji bo windabûyiyan kursiyek datîne,
tiştek nemaye.

Lê ez...
dema roja çûnê were,
ez ê biçim,
û li ber deriyê te
helbesta xwe ya dawî bihêlim...

Ne wek şahidê mirina xwe,
belê wek birîneke biçûk
li ser rûyê te,
da ku rojên bê
bizanibin:

zilamek hebû
ku ji jiyanê gelek hez kir...
lê jiyanê
tu carî fêr nebû
çawa ji wî hez bike.