Bi pênûsa Dr. Ednan Bozan

Ez çi ji te re bibêjim...
Ma min ji te re gotiye
ku tiriyên xewnên min şewitîn
li ser kaniya hêsirên min...
û karwanên hesreta min
ber bi te ve bar kirin,
paşê rê winda kirin
di navbera dilê min û xerîbiyê de?

Ma min ji te re gotiye
ku nalîna hesretên min
hîn jî dîwarê çar sedsalan derbas dike,
da ku bigihîje te;
wek birînek
ku demê nikarîbûye bigire,
û wek dengek
ku xwediyê xwe winda kiriye,
lê hîn jî
navê te bang dike?

Ez çi ji te re bibêjim...
Şev li ser xemên min kon vedaye,
û xew ji min reviyaye
di nav bejna xerîbiyê de...
heta ku ez her êvar
serê xwe datînim
li ser balîfa tunebûna te,
û hişyar dibim
bi windabûna te re hîn valaتر.

Ma min ji te re gotiye
ku her car ez dixwazim te ji bîr bikim,
gorên bîranînan
di ruhê min de vedibin...
û tu ji nav wan derdikevî,
zindî, her wek berê,
û min li pey xwe dihêlî
ji mirinê re hîn nêzîktir?

Ma min ji te re gotiye
ku dûrahî piştî te
êdî bi gavan nayê pîvan,
belê bi hejmara wan caran
ku min destê xwe ber bi te ve dirêj kir
û tu li wir nebûyî?

Ez çi ji te re bibêjim...
Ez ditirsim ku çûn were
berî ku ez di guhê te de
ya dawî ya ku ji min maye
bipeyivim:

Ez ji te hez dikim...
ji duh zêdetir,
ji ya ku dilê min dikare hilgire zêdetir,
û ji ya ku tunebûn dikare jê bibe
zêdetir...

Û heke ji çûnê re
tu rêyek din nemabe,
hinekî nêzîkî min bibe...
da ku germiya destên te
di destên min de bimîne.

Belkî ew hembêza dawî
bibe welatekî biçûk,
ku di mirina min de
ji min re bes be.